Praza pública Blogs
Hoxe en Praza:

O Galiñeiro

O blog de teatro de Praza Pública
Sobre o blog  

Carlos Blanco, Pablo Chiapella e Magín Blanco esta fin de semana no Auditorio Municipal de Ourense

Esta fin de semana, actividade incesante no Auditorio Municipal de Ourense, cos humoristas Carlos Blanco e Pablo Chiapella, e mailo músico Magín Blanco.

image

O actor de “La Hora Chanante”, “Muchachada Nui” e “La que se avecina” contará as súas andanzas e ocorrencias nun monólogo das que ninguén sabe se son verídicas ou non pero que, a bon seguro, non deixará indiferente a ninguén. Non o podes perder.

Haberá función o venres 4 ás 22.00 horas. As entradas xa están á venda en Servinova: www.servinova.com, en www.tocketvip.es e na taquilla do Auditorio dende dúas horas antes do comezo do espectáculo. A entrada custa 20€ (patio de butacas) ou 18€ (anfiteatro).

image

Menú do día é o último espectáculo de Carlos Blanco no que conta coa compaña do debuxante Luis Davila.

Trátase dunha complexa aposta técnica con animación incluída, na que Davila debuxará en pantalla xigante as historias de Carlos. Con música composta para o espectáculo por Budiño e Kepa Junkera.

O sábado 5 haberá función ás 20.00 e ás 22.30 horas e o custo das entradas é de 10€.

Venta de entradas en www.servinova.com e na billeteira do Auditorio dúas horas antes da función.

image

Este domingo 6 de abril, Magín Blanco estará no Auditorio co espectáculo para bebés “Gatuxo”.

Haberá 3 funcións, ás 12h, 17h e 18horas.

Entradas 3€, á venda en http://ht.ly/viHj0

Un animal de teatro

image

Dende que comezou no reparto de Las Bicicletas Son Para el Verano, de Jaime Chávarri, interpretando a ese “repelente niño Luisito” que acosaba a mucamas e sacaba malas notas por culpa da política, Gabino Diego non deixou de facer teatro, cine, e toda aquela faceta artística que se lle puxera por diante. A interpretación esténdese a máis campos, como o canto e a música, o recitado de poesía ou a imitación das máis variadas voces, un repertorio de máis de 50 personaxes que saca a escena no seu último espectáculo, “Noches con Gabino (diez años después)”, que paseou por Ourense e Lugo. No Auditorio Municipal da cidade das Burgas mesmo fixo varios bises e conseguiu a ovación do público.


image


Dende aquela primeira incursión na interpretación e esa primeira crítica demoledora, que Fernán Gómez lle ensinou a recitar de memoria para esconxurar a pantasma do fracaso (“Algunos, aunque se esforzasen, jamás remontarían el garrafal error de casting como el repelente niño Luisito, al que presta su imberbe e inexpresiva figura Gabino Diego”), este nunca se desanimou de tal forma que baixara chanzos no camiño, senón que foi a máis e máis, aprendendo e desenvolvéndose como actor, ata chegar a este monólogo, segunda parte da primeira e exitosa entrega, no que se interpreta a si mesmo. O personaxe que é en si mesmo, a medio camiño entre o que el fai ver, como o ven os demais, e como é en realidade Gabino Diego, o eterno adolescente, o eterno despistado, o eterno neno inseguro e hiperactivo, hipercreativo e afectuoso, que se fai co público en dúas patadas. 


E é que, tal e como lle dixo aquela, “o difícil non é facer o parvo, senón facer de medio parvo”, e é que con Gabino Diego nunca sabemos se é así ou nos está enganando, se interpreta un personaxe ou a personaxe é el mesmo. O que si sabemos é que nin é tan parvo como se lle supón, nin a categoría de “parvo” é fixa e absoluta, e seica detrás de esas categorías só haxa moitos prexuízos.

O que percibimos rapidamente en Gabino é unha sensibilidade especial e unhas capacidades polifacéticas, unhas dotes adquiridas e traballadas para a escena e a improvisación, e unha capacidade para meterse no peto ao público, interpretando unha personaxe que non é nada máis e nada menos que el mesmo. El mesmo cos seus éxitos e fracasos, e a súa carreira por chegar a ser alguén, por combatir o lastre desa primeira crítica, por atopar o amor ideal, por ser querido, ao fin e ao cabo, tanto no teatro como na vida.

image

Durante dúas horas, Gabino interpreta e/ou imita a máis de 50 personaxes, canta como Elvis e como Dylan, como Víctor Manuel ou Serrat, recita a Machado e Juan Ramón, toca a guitarra e constrúe personaxes tan dispares e á vez tan próximos como ionquis, artistas ou políticos, case sen perder o fío. E digo “case” porque, e aí vese a profesionalidade do actor, tivo que lidiar cos indesexables flashes dos fotógrafos ao principio do espectáculo, o que lle costou distraerse e perder o ritmo durante uns instantes -mesmo pediu en voz alta un par de veces que deixaran de tirarlle fotos-. Mais, e aí vese a profesionalidade do actor, a partir de aí só remontou e foi a máis, rematando cunha gran ovación do público.

Dende a voz da conciencia do seu gran mestre Fernando Fernán Gómez ata a chuleiría do seu amigo e compañeiro de cástings Jorge Sanz, pasando pola súa propia avoa, a súa profesora de canto ou “camellos” famosos do seu barrio, políticos e artistas, Gabino Diego é posuído por ducias de personaxes que compoñen o seu relato sen fío aparente, entre autobiográfico e fábula urbana.

image

Con “Una noche con Gabino (diez años después)”, o actor madrileño invítanos a asomarnos á creación mesma do propio espectáculo, no que parece deseñalo sobre a marcha coa complicidade do público, creando unha relación con el entre íntima e hilarante, na que consegue compartir a súa creatividade e bo humor, contaxiar a súa ledicia e reverlarnos un actor versátil e un gran comunicador.

Como di el mesmo, “o fío condutor é unha excusa moi boa para porse en marcha. É como o poema de Machado: camiñante non hai camiño, faise camiño ao andar. E por ese camiño vaste atopando coa xente que protagonizará o que queres contar. En hora e media vas viaxando co público polo mundo que viviches (…). Gabino vaise dispersando, dispérsase, e ese é o grande problema. Teño que contar isto e isto, e xa non sabes cal é o fío condutor. Cal é a mensaxe? É entón cando Gabino ponse en marcha para contar as súas vivencias. Finalmente, decátase de que a mensaxe é a que cada un queira levar”. Que adoita ser empatizar e collerlle agarimo a ese eterno neno, eterno pallaso. Risos garantizados.

JORGE M. DE LA CALLE

image

image

image

image

image

image

Moita merda

image

É o que se lle pode predicir a Da Vinci tiña razón, de Roland Topor, levada a escena por Producións Teatrais Excéntricas con dirección de Quico Cadaval. A obra arrasou na súa estrea en Compostela, e podémoslle imaxinar moitos éxitos máis. Coma cada montaxe de Excéntricas (podemos lembrar Un cránio furado ou Oeste solitario), o humor é de novo a clave para desvelar as pequenas miserias humanas. 

Humor moi escatolóxico, neste caso, na liña de Topor, aderezado co de Cadaval, para unha obra en que a comodidade e aparente limpeza dunha familia burguesa acaba rebordando merda por todos os recunchos. Á adaptación do texto toporiano súmase unha perfecta execución dos actores e actrices: Evaristo Calvo está soberbio, Vítor Mosqueira, no punto exacto, e Santi Romay revélase unha vez máis como un novo talento na escena galega, despois de sorprender ao público en Un cránio furado, de novo cun papel de rapaz. As tres actrices están tamén no punto entre o histrionismo que os personaxes requiren e o bo facer. Destacan os números musicais, a orixinal escenografía obra de Kukas e o espazo sonoro, a cargo de Piti Sanz, ademais do vestiario de Cloti Vaello, que acaba de perfilar os personaxes no seu ambiente. En definitiva, trátase dun espectáculo cargado de humor gamberro e con altas doses de boa interpretación, que non deixará indiferente a ninguén.

Lara Rozados

É de salientar a crítica que fai Montse Dopico en M, e que se pode ler aquí.

A XVIII MITEU PECHA UNHA VEZ MÁIS CON ÉXITO, MALIA TODOS OS RECORTES

O premio da Organización foi para a Plataforma das Artes Escénicas

(Ofrecemos no blog de teatro O Galiñeiro un avance do que sairá en portada de Praza en breve)

image

Un ano máis a Mostra Internacional de Teatro Universitario (MITEU) pechou con éxito de público e crítica, malia todos os recortes (un 20% no orzamento con respecto ao ano pasado e a case nula participación da AGADIC). Grazas aos esforzos da organización, que axustaron ao máximo, e das compañías participantes, que reduciron cachés e colaboraron cos gastos, e, sobre todo, grazas ao gran nivel das propostas tanto universitarias como profesionais, a 18ª edición rematou onte entregando os seus premios, entre outras, ás aulas de teatro de Lugo e Santiago de Compostela e á Plataforma das Artes Escénicas. Tamén facendo un balance moi positivo. Dío Fernando Dacosta, director da MITEU, quen afirmou que “as cifras foron moi similares ás das últimas edicións”, o que confirman todas as compañías invitadas e o xurado e público fiel, que salientan o “bo nivel xeral” e“a importancia dun festival así en Ourense”.

A MITEU baixou onte o telón ata unha incerta vindeira edición (só o apoio sempre fiel do público pode garantir a súa supervivencia) cun fin de festa intenso, protagonizado coma sempre pola compañía de teatro universitario local, Maricastaña (último e máximo nivel das aulas de teatro ourensás), o “Classics Duo” de Jango Edwards e Cristi Garbo, e a música do grupo Ménage à Trois. Antes de Maricastaña, no mesmo escenario do Teatro Principal de Ourense, celebrouse a habitual gala e entrega de premios ás compañías sen caché, é dicir, non profesionais. Coma sempre, a compañía Sarabela despregou un gran espectáculo, recreando un “western” con vaqueiros, unhas particulares bailarinas e Sétimo de Cabalería incluídos, e Fernando Dacosta, mestre de cerimonias, caracterizado como un actor máis.

image

 Organización e Xurado ao completo, caracterizados na gala

Malia a diversión, houbo momentos para a denuncia social e política, cuns altos cargos “responsables” da cultura do país que parecían máis “viláns” e “bandidos” dunha película do oeste que representantes dos cidadáns. O director da MITEU lembrou que queren roubarnos “a educación, a sanidade, a xustiza”, e tamén “a cultura”. Foi xusto ao final da gala, cando entregou o premio da Organización á Plataforma das Artes Escénicas “pola súa loita para dignificar a profesión teatral galega e o teatro galego”. Polo seu lema “Cultura contra a mentira”, “tan preciso nestes tempos”, e “polo traballo e as accións levadas adiante cun grande esforzo para que continúe a haber redes de exhibición teatrais, axudas ás producións e Festivais e Mostras”. Foi unha forma de recoñecer o papel da cultura nestes momentos en que se cuestiona a súa utilidade a través dos recortes significativos en orzamentos institucionais, a paralización das redes de teatros e medidas como a suba do IVE.

image


Antes foron desfilando polo escenario as distintas aulas universitarias recoñecidas, tanto polo público como polo xurado, a organización e os técnicos de Teatro Principal e Auditorio Municipal. De forma excepcional, os premios do Xurado e do Espectador “Carlos Couceiro e Begoña Muñoz” coincidiron en ir para a Aula de Teatro de Lugo pola súa anovadora adaptación de “Animaliños”, de Roberto Vidal Bolaño. Uns emocionados e animados actores recolleron os premios tamén no nome da súa directora, Paloma Lugilde, da que o xurado destacou o carácter rompedor da súa posta en escena e a “xenerosidade” á hora de dirixir e deixar crear ós propios alumnos. Pola súa banda, os galardóns “Suso Díaz” á mellor resolución técnica foron para os portugueses Teatr’Ubi/Asta de Covilhâ, con “Parecia que dançávamos. Tu vestido de príncipe e eu nua” (Auditorio), e para a Aula de Teatro da USC de Santiago de Compostela con “Agamenón. Volvín do supermercado e dinlle unha malleira ao meu fillo” (Teatro). Ademais, houbo mencións especiais, novamente para a Aula da USC de Santiago, para o brasileiro Eduardo Okamoto por “Agora e na Hora da Nossa Hora”, e para o TEUC de Coimbra por “Projecto H”.

image

A Aula de Lugo recibe o premio do Xurado a través de dous dos seus actores 

image

A Aula de Lugo ao completo recolle o premio do Público (se non queres publicar todas, esta podes quitala)

image

Xusto despois, Maricastaña ofreceu o último espectáculo de teatro universitario, coa representación de “Suicidio Colectivo con Encanto”, dramaturxia libre de Fernando Dacosta a partir de “Delicioso Suicidio en Grupo”, do autor finés Arto Paasilinna. Personaxes que ven na morte a única solución xúntanse nun seminario de suicidioloxía proposto por un deles, e así emprenden unha longa viaxe tamén interior no que se citarán a morte e a vida, levadas ata o extremo. Un espectáculo coral, dinámico, rico en recursos sensoriais e cunha música moi ben escollida, o característico da aula Maricastaña, no que o director conseguiu que todos os actores e actrices tivesen o seu momento de gloria e brilasen con voz propia, nunha función que, como todas as de Maricastaña en Ourense, encheu o Teatro Principal e conseguiu esgotar as entradas dende moi cedo.

image

O grupo Maricastaña, aclamado ao final da obra

A continuación, o último espectáculo de teatro profesional ofreceuno o actor estadounidense Jango Edwards, xunto á barcelonesa Cristi Garbo. Ambos ofreceron en Classics Duo unha “áxil selección” de números cómicos con mimo, gags e cancións sacados do mellor do repertorio dos dous. Mimo, clown, cancións, comedia, revista, jazz, e, por suposto, moito humor. Foi o broche de luxo no Auditorio a dezaséis días do mellor teatro tanto universitario como profesional.

Á unha da madrugada, os que aínda tiveron ganas de festa puideron disfrutar no Café Cultural Auriense da música de Ménage à Trois, coa súa fusión de estilos, blues, funk, ska, bossa, reggae, “todo orientado ao estilo pop-rock, misturado cunha estética e un son moi persoal e pouco común”.

image

Jango Edwards

image

Ménage à Trois

Tanto o público como o xurado do certame coincidiu en sinalar “o bo nivel xeral” das propostas. Aínda que “é difícil salientar” un espectáculo sobre os outros, hai algúns “que están chamando moito a atención”, afirmou Dacosta esta semana. Hoxe facía un balance moi positivo destas dúas semanas de teatro sen interrupción. A falta dun reconto definitivo de espectadores, explicaba que as cifras foron “similares” ás das últimas edicións. “Algo menos en teatro en espazos convencionais, quizais, pero máis público na rúa e espazos alternativos. Podemos falar dun achegamento aos 10.000 espectadores novamente se sumamos Auditorio, Teatro Principal, Campus, café Auriense, actuacións de rúa e animacións de rúa durante toda a MITEU. Menos punta de espectadores por arriba pero mínimos máis altos, o que equilibra a tendencia dos últimos anos”.


Nesta edición, na que participaron 300 actores, directores, técnicos, músicos e bailaríns de universidades e compañías profesionais de Galicia, España, Portugal, Italia, Estados Unidos, Brasil, Ecuador e Arxentina, brilaron “as novas formas escénicas” a carón dunha “preocupación polo teatro social”, “tónicas” desta edición da MITEU, que “destacou polo gran nivel das compañías participantes”. Deste xeito, a MITEU de Ourense consolídase como a mostra de teatro máis importante de Galicia xunto coa de Ribadavia.

UNHA MOSTRA QUE DESTACOU POLA SÚA INNOVACIÓN E COMPROMISO

image

En máis de dúas semanas houbo de todo, non só e nin sequera principalmente o teatro máis convencional ou “clásico”: teatro de rúa, danza contemporánea, experimentalismo, monólogos, música, maxia, circo, cabaré, mimo, cine e documental… A MITEU foi especialmente anovadora este ano, con propostas escénicas moi orixinais: distanciamento brechtiano e denuncia social e política (Aula de Burgos e Aula de Santiago, con textos, entre outros, de Rodrigo García, Félix Grande e Thomas Bernard); posta en escena rompedora e ruptura dos espazos escénicos, íntimos e centrais, de tipo isabelino e redondos (Aula de Lugo, Eduardo Okamoto, Aula de Burgos); monólogos que incidiron na especial forza dun só intérprete (Casilda Alfaro de Teatro de Ningures; Josito Porto de Teatro do Adro; Eduardo Okamoto; Gruppo Limpido-Banda Kurenai; Alba Sarraute); experimentación co corpo, ritmo, plástica e movemento (TEUC de Coimbra; Eduardo Okamoto; Teatr’Ubi); números musicais, cabaré e músicas do mundo (Alba Sarraute; Aula de Pamplona; Chokilla; Jango Edwards e Cristi Garbo); danza contemporánea e danzas do mundo (Teatr’Ubi; Fervor de Buenos Aires; Alba Sarraute; distintas aulas universitarias de Galicia); happenings ou performances de rúa (TUT de Lisboa, Aula de Lugo, Rosaura); humor por veces surrealista e absurdo (A Contrabutaca, Yllana, GrETUA de Aveiro, Aula da Coruña, Aula de Vigo, Aula de Lugo, Aula de Pamplona, Teatro do Adro) ou directamente negro (Maricastaña; Aulas de Santiago, Burgos e Lugo); revisións modernas de clásicos (Aula da Complutense; TUT de Lisboa; GrETUA de Aveiro); cinema e clown (Yllana); e ata proxeccións de cinema mudo (Irmáns Lumieira) son os ingredientes variopintos que conformaron o menú selecto desta edición.

A solidariedade estivo tamén moi presente, coa proxección do filme “Positive Generation”, sobre o progreso do tratamento da SIDA en Zimbabwe e o labor de Médicos sen Fronteiras; e coa exposición de Asemblea de Cooperación Pola Paz sobre o seu traballo en Tunisia; a pesar de que o consulado español neste país empeceu a participación da compañía tunisiana no festival, coa súa correspondente charla. Tamén Vidal Bolaño foi unha constante ao longo da mostra, coas montaxes de Cordelia e as aulas de Lugo, A Coruña e Vigo, que tiveron especial éxito, con textos de “Animaliños”, “A burla do galo”; “Saxo Tenor”… Tamén outros autores contemporáneos de gran proxección, como Rodrigo García, destacaron ao recurriren a varios textos seus diversas compañías (Aula de Santiago; Aula de Burgos), ao igual que mitos clásicos como o de Antígonas (Aula da Complutense; TUT de Lisboa; Teatro de Ningures), e, entre outros, sonaron ecos universais como os de Hamlet/Shakespeare, María Zambrano, Brecht, Buñuel, Sófocles, Eurípides… ao lado de referencias máis modernas como as xa citadas e Eduardo Galeano, Eliecer Cárdenas, Alfredo Sanzol, Arto Paasilinna…


Especialmente, dende o blog de teatro de Praza Pública, O Galiñeiro, salientamos os da Aula de Santiago de Roberto Salgueiro, o da Aula de Lugo de Paloma Lugilde, o de La Charanga da Universidade Complutense de Madrid, o do brasileiro Eduardo Okamoto, o do italiano Gruppo Limpido-Banda Kurenai, ou o dos portugueses de Teatr’Ubi e TEUT de Coimbra. A maioría deles foron premiados onte.

JORGE M. DE LA CALLE

XVIII MITEU. HOXE, SÁBADO 27, CLAUSURA: GALA DE PREMIOS, MARICASTAÑA, JANGO EDWARDS E MÉNAGE À TROIS. ARTO PAASILINNA. MÚSICA, MIMO, DANZA, CLOWN, CABARÉ, MAXIA, CIRCO, POESÍA… ARTE TOTAL

CLAUSURA XVIII MITEU

Entrega de Premios do Xurado e do espectador “Carlos Couceiro e Begoña Muñoz”

Entrega de Premios á Mellor Resolución Técnica “Suso Díaz”

image

LUGAR: Teatro principal

HORA: 20’00

 A organización da MITEU decide outorgar o premio da 18ª MITEU 2013 á PLATAFORMA DAS ARTES ESCÉNICAS pola súa loita para dignificar a profesión teatral galega e o teatro galego. Polo seu lema “Cultura contra a mentira” tan preciso nestes tempos. Polo traballo e as accións levadas adiante cun grande esforzo para que continúe a haber redes de exhibición teatrais, axudas ás producións e Festivais e Mostras.

XURADO DO PREMIO “CARLOS COUCEIRO E BEGOÑA MUÑOZ”: Uxía Morán, Borja Bobillo, José Mao, Ledicia Piñeiro e Esteban González.

XURADO DO PREMIO “SUSO DÍAZ”: Técnicos do Auditorio e do Teatro Principal

PREMIO DO ESPECTADOR (Só para grupos que non perciben caché)

PREMIO DO XURADO (Só para grupos que non perciben caché)

PREMIO DA ORGANIZACIÓN DA MITEU

 

 

image

SUICIDIO COLECTIVO CON ENCANTO 

MARICASTAÑA, AULA DE TEATRO UNIVERSITARIA DE OURENSE (GALICIA)

AUTOR: dramaturxia libre de FERNANDO DACOSTA a partir de “Delicioso suicidio en grupo” de Arto Paasilinna

ELENCO: Marcos Vázquez, Yu Estévez, Patricia Figueiras, Pablo Meijide, Nuria Paz, Samuel Cardoso, Alberto Medeiros, Alba Núñez, Alicia Fraga, Victoria Álvarez, Noelia Rodríguez, Alba da Estevadinha, Reyes Mangue, Iván Davila, Sandra Al Ca, Daniel Vázquez, Paco Daza

DIRECCIÓN: Fernando Dacosta

LUGAR: Teatro Principal

HORA: 20’30

DURACIÓN: 90 Minutos

TARIFA: 2 €

O paradoxo do título remítenos aos extremos desta obra: a morte a vida. Personaxes que ven na morte a única solución xúntanse nun seminario de “suicidioloxía”proposto por un deles. Vidas danadas, problemas sen solución aparente, a vida sen sentido tal e como discorre… Dalí sairá unha conclusión, como adoita acontecer nos congresos: participarán nun suicidio en grupo, un suicidio colectivo con encanto. E aí comeza o gozoso. Cando se vive cada día coma se fose o último, cando o “carpe diem” golpea ás persoas e aflora a humanidade, o gozo, a explosión vital. Iremos descubrindo o que agocha cada personaxe nunha viaxe desde Galicia á punta máis septentrional de Europa. Unha policía tratará de entender que traen entre mans ese excéntrico grupo dirixido por un coronel, unha directiva de empresa e unha xefa de estudos… E todo iso sazonado dun humor latente durante toda a peza que en ocasións chega a ser humor negro.

 

 

 

image

Classics dúo

JANGO EDWARDS (EEUU)

AUTOR: Jango Edwards

ACTOR: Jango Edwards e Cristy Garbo

DIRECCIÓN: Jango Edwards

LUGAR: Auditorio

HORA: 23’00

DURACIÓN: 90 minutos

TARIFA: 5 €

Durante a súa carreira de clown Jango desenvolveu o que chamariamos clásicos. Como os pintores ou os escultores, os artistas de escenario crean rutinas variadas que cos anos van mellorando para achegarse á perfección. Estas actuacións son os puntos culminantes dentro do repertorio dos artistas, e co tempo convértense nas favoritas tanto do artista como do público. Unha representación de Classics é unha áxil selección de números cómicos con mimo e cancións sacados das 12 mellores horas do repertorio de Jango. O rexistro de técnicas utilizadas durante o show poden incluír mimo, danza, maxia, cancións, acrobacia, música, comedia, revista, cabaret, poesía, malabares ou títeres.

 

 

 

image

CONCERTO: Cicloxénese explosiva

MÉNAGE À TROIS (GALICIA - MARROCOS)

BATERÍA: Otis Lobisome

PERCUSIÓN: Abdul Boulkher

GUITARRA SOLISTA: José Veloso

BAIXO: Diego Álvarez

GUITARRA E VOZ PRINCIPAL: Hde Lemos

COROS E PERFORMANCE: Srtas. Tato, Gutiérrez e Penín

LUGAR: Café Auriense

HORA: 01’00

TARIFA: Consumición

 

Ménage à trois é unha banda atípica que busca un nivel de expresión existencial das súas vivencias, medos, motivacións e logros. A base da nosa idea musical é a fusión de estilos, blues, funk, ska, bossa, reggae, todo orientado ao estilo pop-rock, misturado cunha estética e un son moi persoal e pouco común. Dalgún xeito buscamos que ninguén quede indiferente e que o show sexa o máis divertido posible, cargado de enerxía positiva cunha mistura emocional.


Ficha técnica e máis info en www.miteu.es

XVIII MITEU. HOXE, VENRES 26: AULA DE TEATRO DE BURGOS, TEATR’UBI E BUDIÑO. RODRIGO GARCÍA, FÉLIX GRANDE E ISABEL DO CARMO. MÚSICA E DENUNCIA SOCIAL E POLÍTICA. PORTUGAL, GALICIA E CASTELA

UTA. Unidad de Trastornos Alimentarios

GRUPO ESTABLE DEL AULA DE TEATRO DE LA UNIVERSIDAD DE BURGOS (CASTELA-LEÓN)

DRAMATURGIA: Juan Luis Sáez

LUGAR: Campus (Antiga Capela. Pavillón Nº 1). Aforo limitado

HORA: 19’00

DURACIÓN: 100 minutos (con breve intermedio)

TARIFA: 2 €

 image

UTA. Unidade de Trastornos Alimentarios, está concebido como un popurrí de textos dramáticos nos que os alimentos están presentes, pero con temáticas moi amplas, con forte contido social e político e estilos diversos; e incluso transgresores. Etimoloxicamente popurrí vén do francés pot-pourri que o tomou da expresión española olla podrida, e que se emprega para describir calquera mistura confusa de cousas diversas e en música para cantar varias cancións continuas sen que desentoen. Actualmente, a olla podrida é o prato máis representativo da cociña burgalesa. Seguindo coa analoxía da comida, o legume, as verduras, o recheo, os compostos do porco, a carne son ingredientes moi diferenciados que se misturan e complementan na olla podrida, harmonizando as súas propiedades nun prato único. A memoria histórica, a anorexia, a manipulación dos medios de comunicación, o imperialismo americano, a educación castradora, o fascismo que está inmerso na nosa vida cotiá… son algúns dos ingredientes que compoñen o noso popurrí culinario e que se tratan en UTA, Unidade de Trastornos Alimentarios dun xeito directo e moi cercano ao espectador ao que se lle fai sentir partícipe da celebración culinaria. No ano en que Burgos foi nomeada Capital Española da Gastronomía, o Grupo Estable da Aula de Teatro da Universidade de Burgos preparou unha olla podrida cuxos ingredientes son fragmentos de varias obras de Rodrigo García (Notas de cocina;  La historia de Ronald, el payaso de McDonald’s e After Sun), fragmentos de Mi relación con la comida, de Angélica Liddell, Un hueso de pollo, de Laila Ripoll, el poema Recuerdos de infancia, de Félix Grande, Comida alemana, de Thomas Bernhard y Acuerdos tomados, de Moisés Mato López.

Eu sei que teño máis revolta a cabeza ca o estómago porque un pensamento meu é infinitamente máis difícil de aturar ca un peido meu.

"A historia de Ronald, o pallaso de McDonald’s", de Rodrigo García.

ELENCO: David Fernández, Yago Rodríguez, Celia Díez, John Halnan, Alberto González, Clara Antúnez, Isabel Iglesias, Carlos Baragaño, Beatriz Carnicero

DIRECCIÓN: Juan Luis Sáez

image 

CONCERTO: Budiño (GALICIA), Presentación do seu novo disco "Sotaque"

LUGAR: Teatro Principal

HORA: 20’30

TARIFA: 12 € (anticipada 10 €. Non son válidos os pases da MITEU)

Presentación en Ourense do novo disco de Budiño. Músico galego de orixe e universal polo seu fado, viaxeiro convencido, creador incansable, anovador por convicción, soñador de melodías imposibles. Discografía: Paralaia (1997), Arredor (2000), Zume de terra (2004), Home (2007), Volta (2010) e no 2013 a súa nova creación “Sotaque”. Este traballo de composición propia reflicte a impronta da música tradicional e en especial da percusión galega, sempre tocada e pulida a man, xunto coa utilización da electrónica co acento característico de Budiño, co seu Sotaque. Un álbum conceptual onde as diferentes gaitas, percusións e voces galegas teñen o labor de marcar o ritmo ao longo de nove músicas compostas por Budiño máis unha peza tradicional, chea de sutileza e vitalidade.

 image

 

Parecia que dançávamos. Tu vestido de príncipe e eu nua

TEATR’UBI / ASTA (COVILHÂ - PORTUGAL)

AUTOR: Rui Pires

LUGAR: Auditorio

HORA: 23’00

DURACIÓN: 60 minutos

TARIFA: 2 €

Porque estás lonxe e ausente, como camiñas libremente, polos soños da miña infancia, alí, onde saen os soles da medianoite, sombríos e dourados; entre as negras rúas, onde abundan os ladróns de almas. Apoderácheste de todo, ata das lembranzas de cando non te coñecia. Estou só. Onde vou? Onde vou? E xamais haberá unha resposta. Entrei con pasos de bolboreta e dirixinme ao xardín, á potente lúa. Movíame nun espazo moi fino, rarísimo, entre a luz e a sombra, a morte e a vida. Ámote, a resposta era un silencio ou un xesto ambiguo. Todo era real e irreal como é sempre a vida. Voarán os anos e na noite escura, alá no alto, moi alto, aínda hai unha estrela azul que nos guía.

CO-CREACIÓN E INTERPRETACIÓN: Cristina Enes, Diana Portela, Gonçalo de Morais, Hélio Cabrita, Inês Santos, Marisa Inglês, Sara Pires

COPRODUCIÓN: TeatrUBI - ASTA

TEXTO: Rui Pires a partir de “Puta de prisión" de Isabel do Carmo e Fernanda Fráguas e de "La flor de Lis" de Marosa di Giorgio

CREACIÓN E DIRECCIÓN: Rui Pires

 

Máis info e ficha técnica no programa da web da MITEU.

XVIII MITEU. HOXE, XOVES 25: TEATRO DO ADRO, AULA DO CAMPUS DE LUGO E MÉDICOS SEN FRONTEIRAS. ROBERTO VIDAL BOLAÑO E JOSITO PORTO. MONÓLOGO E TEATRO DE RÚA.

Positive Generation

Médicos sen Fronteiras

DOCUMENTAL

 PROCEDENCIA: Zimbabue. Médicos sen Fronteiras

LUGAR: Campus (Salón Emilia Pardo Bazán - Multiusos)

HORA: 19’00

DURACIÓN: 50 minutos

TARIFA: libre

Positive Generation inspírase nos coros que percorren cantando os camiños e as aldeas de Zimbaue para falar abertamente sobre a SIDA e rachar o estigma que hai en torno a esta enfermidade. Cancións que falan de vivir con dignidade se hai tratamento, de previr o contaxio, de loitar contra a discriminación e facer sentir ás persoas afectadas que non están soas fronte ao virus.

CORTESÍA DE MÉDICOS SEN FRONTEIRAS.

image

DIRECCIÓN: David Trueba

PRODUCIÓN: Jessica Huppert Berman. (Buenavida Producciones)

PRODUCTOR MUSICAL: Javier Limón

NARRACIÓN: Leonor Watling

image

Intervención na rúa

Compañía de Teatro da USC - Campus de Lugo (GALICIA)

AUTOR: idea de Paloma Lugilde

LUGAR: RÚA DOS VIÑOS E RÚA DO PASEO

HORA: 20’00

DURACIÓN: 20 MINUTOS

TARIFA: LIBRE

image

ELENCO: Uxia Aguiar, Diego Ares, Lili claro, Natalia Fernández, Moncho Ferreira, Mónica Folgueira, Guillermo Guada, Aline Marcimiano, Bea Miranda, Rubén Pérez, Roberto Rivas, Raquel Velasco, Antón Rodriguez, Tania Luaces, Mauricio Repetto, Majo Rodríguez, Angeles Pérez, Helena López, Alicia Fernández

 image

As mil vidas de Matías Houseman

TEATRO DE ADRO (GALICIA)

AUTOR: JOSE PRIETO

LUGAR: TEATRO PRINCIPAL

HORA: 20’30

DURACIÓN: 65 MINUTOS

TARIFA: 5 €

Monólogo traxicómico no que o actor Josito Porto interpreta a curiosa e polifacética vida de Matías Houseman, desde a súa adolescencia ata a súa vellez, é dicir, que durante pouco máis de unha hora recrea unha existencia de máis de sesenta anos, nos que Matías transita continuamente de profesión en profesión. Matías Houseman chega a ser estrela da música, futbolista de primeira división, actor de teatro, mafioso, líder espiritual e incluso presidente do goberno, entre outras moitas actividades que realiza mentres os anos van pasando e moldeando a súa complexa personalidade. O espectáculo, de ton principalmente humorístico, está marcado pola variedade, intrínseca na maneira de vivir do personaxe arredor do que xira a peza. Esta variedade permite non só un dinamismo escénico evidente, acentuado polas cancións interpretadas en directo, os números mímicos e os monólogos cómicos, senón que ademais obriga ao público existente a trasladarse a outros espazos sen ter que moverse da butaca. Por veces, o público sentirase como espectador dun concerto de rock, para pouco despois ocupar o lugar dun asistente a un partido de fútbol, ou un convidado a unha charla de carácter espiritual, ou o confidente das confesións dun perigoso mafioso.

ACTOR: Josito Porto

DIRECCIÓN: Jose Prieto

image

COMPAÑÍA DE TEATRO DA USC - CAMPUS DE LUGO(GALICIA)

Animaliños

Coa colaboración do CDG


AUTOR: ROBERTO VIDAL BOLAÑO
LUGAR: AUDITORIO (Aforo limitado ao público que entre no escenario) 
HORA: 23’00 
DURACIÓN: 70 MINUTOS

TARIFA: 2 €

Unha urbanización asolagada por unha praga de caracois? Toda a culpa a teñen os caracois? Dá igual bótame a min a culpa que máis dá? 116 m. de hipoteca? Caracois? Tal vez un pouco de TENRURA…

XVIII MITEU. HOXE, MÉRCORES 24: YLLANA E AULA DE TEATRO DA UDC. ROBERTO VIDAL BOLAÑO. ÁLVARO CUNQUEIRO. FANTASÍA, CINE MUDO E CIENCIA FICCIÓN.

 


AULA DE TEATRO DA UNIVERSIDADE DA CORUÑA
 (GALICIA)
A burla do galo
 

AUTOR: ROBERTO VIDAL BOLAÑO
LUGAR: TEATRO PRINCIPAL 
HORA: 20’30 
DURACIÓN: 95 MINUTOS
TARIFA: 2 €

Velaí o título completo que para esta peza escribiu Roberto Vidal Bolaño, primeiro traballador do teatro a quen se dedica, neste 2013, o Día das Letras Galegas: “A Burla do Galo, vida e amores de Don Esmeraldino da Cámara Mello de Lima, Vizconde de Ribeirinha e Galo de Portugal; de quen souben polo que arredor das súas certas andainas deixou dito, no seu Merlín e Familia, un tal Don Álvaro Cunqueiro, home de fina pluma e requintado verbo ó que moitos temos por gloria das letras desta e da outra ribeira do Miño”. 
E velaí unha pregunta: onde está o demo?

COA COLABORACIÓN DO CENTRO DRAMÁTICO GALEGO.

ELENCO: Miguel Medina, Mélani Corral, Bea Martínez Figueroa, Sara Fernández Baldomir, Amelia Da Silva, Laura Blanco Mata, Leni Prieto, Diego Franqueira, Marcelino Fuente.

DIRECCIÓN: Rubén Ruibal

YLLANA (MADRID)

Star Trip


AUTOR: YLLANA 
LUGAR: AUDITORIO 
HORA: 23’00 
DURACIÓN: 75 MINUTOS 
TARIFA: 8 €

Star Trip, espectáculo maquinado por Yllana, adéntranos no alucinante e absurdo mundo da ciencia ficción e o espazo. Todo iso co seu característico humor negro, a súa linguaxe universal e sen palabras. Os protagonistas de Star Trip son catro intrépidos astronautas que levan 50 anos hibernando dentro dunha nave espacial que vaga polo espazo, e cuxa misión é atopar vida intelixente no universo para, unha vez atopada, destruíla. O espectáculo comeza co espertar da nosa audaz tripulación. A súa loita por dominar unha nave que ten vida propia, o laborioso día a día nela, e os diferentes mundos cos que van colisionando son o arranque dunha vertixinosa viaxe aos confíns da comedia. Cunha coidada banda sonora e elaborados efectos visuais Yllana homenaxea a unha serie de xéneros moi queridos pola compañía: a ciencia ficción, as películas do espacio e o terror científico.

ELENCO: Fidel Fernández, Raúl Cano, Janfry Dorado, Jony Elías
IDEA ORIXINAL: Yllana
PRODUCIÓN: Yllana 
DIRECCIÓN: YLLANA

XVIII MITEU. HOXE, MARTES 23: AULA DE VIGO, ROBERTO VIDAL BOLAÑO. GALICIA

image

AULA DE TEATRO UNIVERSITARIA DE VIGO (GALICIA)
Propietarios 

AUTOR: A PARTIR DE “ANIMALIÑOS” DE ROBERTO VIDAL BOLAÑO
LUGAR: TEATRO PRINCIPAL 
HORA: 20’30 
DURACIÓN: 60 MINUTOS
TARIFA: 2 €

Tan pouco te gustas que non queres que saibas como es realmente?

ELENCO: Rodrigo Rodríguez, Iria Aldomar, Cándido Paniagua, Paula Costas, Salvador García
DIRECCIÓN: Pepa Barreiro

Ademais, hoxe publicamos en praza unha ENTREVISTA CON FERNANDO DACOSTA, director da MITEU. “Este actor, director e dramaturgo, licenciado en Filoloxía Hispánica e membro da emblemática compañía Sarabela, cunha amplísima bagaxe no oficio, é o máximo responsable da MITEU, o que a vai preparando ao longo do ano e, tras dúas semanas de actividade incesante (“unha loucura”), o que poderá dicir que foi todo un éxito porque ano tras ano, e contra os tempos e as administracións, vai superando os seus records de asistencia grazas a un público fiel e unha programación cada vez máis completa e esixente. Pequeno de estatura e cun corazón grande, este home di en voz baixiña con gran serenidade e sempre cun sorriso no bico verdades coma puños, tan contundentes como as súas montaxes teatrais ou a mensaxe de Benvida da XVIII MITEU”. Non deixedes de lela, teatreir@s, é moi interesante a súa visión ;)

 

XVIII MITEU. HOXE, LUNS 22: CHOKILLA, EDUARDO GALEANO, ELIECER CÁRDENAS. MONÓLOGO, CLOWN E MÚSICA. ECUADOR, AMÉRICA LATINA.

image

La plegaria de la selva y otros cuentos

 Chokilla (Ecuador)

 

AUTOR: texto de varios autores; Manoel de Baros, Eduardo Galeano, Eliecer Cárdenas, Fred Bernard e Fabián Durán

LUGAR: Auditorio

HORA: 20’30

DURACIÓN: 60 minutos

TARIFA: 3 €

 

A antropoloxía teatral e o clown son os recursos cos que foron creados os personaxes de La plegaria de la selva, eles son: o profesor indíxena branco e o can cantor. (Cando os animais estamos moito tempo en contacto cos humanos perdemos pouco a pouco o uso da palabra). Xiomara Carnaval: cada ano, as festas populares, mestizas, contemporáneas, danlle outra posible función ao tempo, por exemplo o Entroido, asociado no universo campesiño do Ecuador á fertilidade e á sorte. Esta festividade é o acontecemento gratificante dunha sociedade participativa, a máis clara e feliz experiencia da reconciliación dos homes. A cultura de tres países (Cuba, Ecuador e Brasil) exprésase neste monólogo no que a danza, o xogo e a música teñen unha presenza simultánea, unha complicidade. La rebelión de las marionetas: como se chama esa enfermidade que me deu? Case me mata… Ah, si, debe ser o nome científico, porque o nome común e silvestre é o esquecemento. E ti curáchesme, toma un bico. El coyote morado: a constitución máis antiga da historia está oculta pero evidente no canto cotián dun coiote, ninguén lle fai caso porque é morado.

 

ACTOR: Fabián Durán Suárez.

MÚSICA: A. Valdez / O. Valdez, Café Guancasco, Fabián Durán.

DIRECCIÓN: Juan Pablo Liger.

Máis info no programa do día e web da MITEU